Με λένε Ευρώπη

Την Ευρώπη τη γνώρισα στο πανεπιστήμιο. Ήταν ο πρώτος μου ελληνικός έρωτας. Ο πρώτος επί ελληνικού εδάφους. Η ιστορία μας δε διήρκεσε πολύ. Μόλις δεκαοχτώ μήνες. Ήταν τόσο έντονη και τόσο συνδεδεμένη με την ελληνική γλώσσα. Μια γλώσσα άγνωστη μέχρι τότε σε μένα. Γι αυτό, ίσως, όποτε θυμάμαι την Ευρώπη ή όποτε με επισκέπτεται στα όνειρά μου, το πρώτο πράγμα που εισβάλλει στη μνήμη ή στην ονειρική φαντασία μου είναι το στόμα της. Τα υπέροχα χείλη της και οι άγνωστες ελληνικές λέξεις που πρόφεραν κι εγώ καταβρόχθιζα με λαιμαργία.- Πως γίνεται και γράφοντας για μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική σου καταλήγεις να μιλάς για την Αθήνα, την Ευρώπη και τον Έρωτα; - Πως γράφοντας για άγνωστες ελληνικές λέξεις καταλήγεις να μιλάς για τον Κώστα Ταχτσή, τα αλβανικά και τα σεξ σινεμά στην Ομόνοια; - Πως γράφοντας για ένα ταξίδι στην Αλβανία του μέλλοντος καταλήγεις να μιλάς για έναν Κινέζο πρόσφυγα στο Λονδίνο; - Πως γράφοντας για την άδεια παραμονής καταλήγεις να μιλάς για το Μεγάλο Ανατολικό του Ανδρέα Εμπειρίκου και την Ανάσταση του Κυρίου; - Πως γράφοντας για τη γλώσσα των ονείρων καταλήγεις να μιλάς για τα Βαλκάνια και την Αγια-Σοφιά; - Πως γράφοντας για έθνη και ιδεολογίες καταλήγεις να μιλάς για αυτό το ιλαροτραγικό ον που λέγεται Άνθρωπος; - Πως γράφοντας για την απελπισία καταλήγεις να μιλάς για την ελπίδα; - Πως γράφοντας για τους Άλλους ανακαλύπτεις, ξαφνικά, ότι μιλάς για τον εαυτό σου; Στο βιβλίοΜε Λένε Ευρώπη` το αύριο συνυπάρχει με το σήμερα, ο σπαρακτικός ρεαλισμός με το μαγικό παραλογισμό, η ειρωνεία με τον έρωτα, η Δύση με την Ανατολή και η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία... [Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]