Το γοτθικό μυθιστόρημα

Το «Γοτθικό Μυθιστόρημα» είναι ένα είδος μυθοπλασίας που κυριαρχείται από μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, τρόμου και ρομαντισμού. Εγκαινιάστηκε το 1764 από τον Άγγλο συγγραφέα Horace Walpole με το έργο του «Το Κάστρο του Οτράντο – Μια Γοτθική Ιστορία». Λίγα χρόνια αργότερα, δεκάδες άλλοι συγγραφείς, κυρίως Βρετανοί (Clara Reeve, Ann Radcliffe, Matthew Gregory Lewis, William Beckford, κ.α.), έφεραν το είδος στην κορύφωσή του.  Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα γράφτηκαν τα σπουδαιότερα αριστουργήματα του είδους («Φρανκενστάιν» της Mary Shelley, «Ανεμοδαρμένα Ύψη» της Emily Brontë, «Τζέιν Έιρ» της Charlotte Brontë, «Η Γυναίκα με τ’ άσπρα» του Wilkie Collins, «Δρ. Τζέκιλ και κύριος Χάιντ» του Robert Louis Stevenson, «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» του Oscar Wilde, «Δράκουλας» του Bram Stoker και πλήθος άλλων. Τον επόμενο αιώνα και μέχρι τις μέρες μας, η Γοτθική Μυθοπλασία γνώρισε ποικίλες μετεξελίξεις και μεταμορφώσεις. Σπουδαίοι συγγραφείς (Α. Machen, A. Blackwood, H.P. Lovecraft, C. A. Smith, S. Jackson, R. Matheson, S. King κ.α.) εμπλούτισαν το είδος, δημιουργώντας, εκτός από τον υπερφυσικό τρόμο, νέες πηγές τρόμου (ψυχολογικός τρόμος, τρόμος για το Άγνωστο, το Απόκοσμο και το Ανοίκειο, «κοσμικός τρόμος», «φιλοσοφικός τρόμος» κ.λπ.).