Μείνε πάνω στον βράχο

«Η Ξανθίδου εναποθέτει τα εσώψυχά της με έναν εξαντλητικό τρόπο. Σε ταξιδεύουν σε ερημοκλήσια και ξύλινους σταυρούς, που η ίδια είναι σταυρωμένη απάνω τους, αποζητώντας την αποκαθήλωση. Χωρίς ίσως η ίδια να το επιδιώκει, είναι στα χνάρια της σπουδαίας ποίησης των καταραμένων ποιητών, του Μπωντλαίρ, του Ρεμπώ μέχρι του Χριστιανόπουλου και της Κατερίνας Γώγου (...)» [από τον πρόλογο του Πέτρου Κυρίμη].ΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣτην άκρη του μονοπατιούτελευταία στροφή·η θάλασσα κάτωΟ βράχος κλείνει το απέραντοή μήπως μάρτυρας μιας αναζήτησηςπου μόλις τώρα αρχίζει;Τελευταία στροφήΊσως η γαλήνη λυτρώσειάναρχες μνήμεςτα ανεκπλήρωτα σωπάσουν·κοπάσουν τρικυμίες,ελπίδες αφελείςστην αναχώρηση των εποχώνκρεμασμένεςΤο άγνωστο να μην ταράξειτην εξόδιο της ψυχής ακολουθίαΊσως***ΠΛΑΝΗΌταν σ’ αναμμένα κάρβουνα πατάςνομίζεις πως χορεύειςσου ρίχνουν ψέμα και χολήβροχή, λες, είναικουρσεύουν την ψυχή σουπάλι, λες, δεν πειράζεικι αν τότε,στο χείλος του γκρεμού ποτέ βρεθείςθα δικαιολογείς την πτώση σου,ακόμαΠοια να ’ναι η πλάνηπου τόσο πιστά ακολουθείς,ή μήπως εσύ μόνο τη χτίζειςπληγές σκαλίζονταςστα ερέβη;