Corpus amoris

Εν αρχή ην η μουσική και η σιωπή,μετά η σμίξη τους. Έρωταςαπ’ την πρώτη ώρα που θυμάμαι.Μια θάλασσα η μουσικήκαι τη δροσίστηκες απέραντη.Το κάθε κύμα κι ένας φθόγγος σου,ο σκοτεινός βυθός της ο πνιγμός σου,ο ουρανός αντιφεγγίζεται στη σκέψη σου,σε ποιαν ακτή, ποια μόνη ακρογιαλιάθα σβήνουνε τα λόγια σου κι ώς πότε;Όσο θα ζει η γη, όσο η θύμηση, όσο τα κύματαθα φτάνουν να χτυπάνεκατάξερα χαλίκια αργά το απομεσήμερο,την ώρα που όλα γύρω εξαχνώνονταισε ώρα μυστική κι ακούγονται, λες,σαν καινούργια μες στο άπειρο,ώς τότε θα μιλάς με τα τραγούδια σου,Ορφέα πρίγκιπά μου,ισορροπώντας στις πέντε γραμμέςτου σύμπαντος,με το κλειδί του ωραίου για σημάδι.Πέρασα πια στην ηλικία που αναστρέφονταςδεν βλέπω αστέρια,βλέπω μόνο τον Θεό. Και ο ρυθμός σουξεδιπλώνεται ανάμεσα.