Το Μικρό Μοναστηράκι

Το βιβλίο του Σταμάτη Κραουνάκη, «Το Μικρό Μοναστηράκι», αποτελεί μια ανθολογία κειμένων που γράφτηκαν σε διάστημα σχεδόν δέκα ετών.

Γεννημένα μέσα στην καθημερινότητα, διαθέτουν μια σπάνια ζωντάνια που συνδυάζει την αμεσότητα του προφορικού λόγου με τη δύναμη του γραπτού. Άλλοτε τρυφερά, άλλοτε σατιρικά, συχνά βαθιά ποιητικά, ξεχειλίζουν από ανθρωπιά, χιούμορ, συγκίνηση και μια ρέουσα γλώσσα, αναγνωρίσιμη από την πρώτη κιόλας φράση.

Μέσα στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν γεγονότα και πρόσωπα, αγαπημένοι φίλοι και σύντροφοι ζωής, συναυλίες, θέατρα, πολιτικές παρατηρήσεις, αιχμηρές κριτικές, καθημερινές ιστορίες, η φύση, τα ζώα, η λογοτεχνία, η πίστη στον άνθρωπο, η φιλία και ο έρωτας. Ένα πολύχρωμο σύμπαν όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το στιγμιαίο αποκτά διάρκεια.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης πλάθει δικές του λέξεις, ανακατεύει λαϊκές εκφράσεις, ιδιωματισμούς, χιούμορ και λυρισμό, δημιουργώντας ένα προσωπικό γλωσσικό ιδίωμα που δύσκολα συγχέεται με οποιοδήποτε άλλο. Παρατηρεί, θυμώνει, σαρκάζει, συγκινείται, αφηγείται και, πάνω απ’ όλα, αγαπά. Αγαπά τους ανθρώπους, τις λέξεις, το τραγούδι, την Ελλάδα των αντιφάσεών της και τη ζωή όπως ξεδιπλώνεται μπροστά του. Στέκεται με συνέπεια στο πλευρό όσων βρίσκονται στο περιθώριο, των αδύναμων, των αποκλεισμένων και των διαφορετικών, ενώ δεν διστάζει να υψώσει τη φωνή του απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας, βίας ή κατάχρησης εξουσίας. Ανακαλεί καθοριστικές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας, τις οποίες έζησε ο ίδιος ως νέος άνθρωπος, μετατρέποντας τη μνήμη σε ζωντανή αφήγηση και συνδέοντας το προσωπικό βίωμα με τη συλλογική εμπειρία μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Το «Μικρό Μοναστηράκι» είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται σαν μια μακρά συνομιλία μεταξύ ανθρώπων αγαπημένων. Μια συνομιλία γεμάτη φως, χιούμορ, μνήμη, τρυφερότητα και αλήθεια. Ένα βιβλίο που μας θυμίζει ότι η λογοτεχνία μπορεί να γεννηθεί και να ανθίσει ακόμη και μέσα σε μια καθημερινή ανάρτηση, όταν πίσω από τις λέξεις υπάρχει αληθινή ζωή και πάθος για τη δικαίωση μιας ύπαρξης, απειροελάχιστης ίσως, μέσα στον άπειρο συμπαντικό χρόνο, αλλά ταυτόχρονα πανίσχυρης και υπέροχης, όταν εξαντλείς τα όριά της και καταφέρνεις να «ζεις διαρκώς».