Πανωλεθρίαμβος

Απτο 1975 μέχρι το 2005. Απ το Χάππυ Νταίη έως το Εγώ δεν. . ., με την επιθυμία κάτι να γίνει. Τι όνειρα και τι πολλά κι εκείνα τα δάση με τους κορμούς των ανθρώπων που πυρπολούνται από διάθεση για αλλαγή μέσα από σκέψεις του κακού αλλά πράξεις του καλού, τι καρκίνωμα η ευτυχία, πόσο δύσκολη η συνεργασία, τι γελοιότης η διασημότητα και τι κατάρα να σε επισκέπτεται όταν δεν σε αφορά, γιατί εν τω μεταξύ η πολύτιμη ρουτίνα έγινε ο μεγάλος σιγαστήρας που σβήνει τον κρότο απτη λεηλασία του χρόνου, αυτή την ανθρώπινη επινόηση, το χρόνο, που έχει το θράσος να καταπιέζει χοροπηδώντας απ το θρίαμβο της σχετικότητάς του. Και τι πανωλεθρίαμβος όταν επιτέλους γλιστράνε από πάνω σου τα παραφερνάλια της εικόνας που χουν οι άλλοι για σένα, εσύ για τον εαυτό σου, οι άλλοι για τον εαυτό τους, εσύ για τους άλλους. . . Τι έλεγα; Δεν μπορώ να συνεχίσω.Ποτέ δεν είπα πως είμαι βαθύς, αλλά είμαι βαθύτατα ρηχός`, τραγουδάει ο Τζάρβις Κόκερ. [Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]